WAT IK EIGENLIJK WIL ZEGGEN IS…

Wat ik eigenlijk wil zeggen is…
dat mijn herstel niet begon op het moment dat mijn lichaam minder pijn deed.
Maar op het moment dat ik eindelijk durfde toe te geven dat ik al jaren aan het verdwijnen was.

Jarenlang leefde ik in een lichaam dat voelde alsof het uit elkaar viel. Fibromyalgie, chronische vermoeidheid, CPTSS, depressies, chronische pijn en hyperventilatie.
Woorden die artsen gebruikten om iets te omschrijven dat ik zelf niet eens kon benoemen.

Ik slikte door, deed door, werkte door.
Pillen om de pijn te stillen.Niet omdat ik zwak was, maar omdat ik geen idee had hoe ik anders overeind moest blijven.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is…
dat niemand het ziet wanneer je ziel langzaam doodbloedt.Niet als je nog lacht op verjaardagen.Niet als je nog steeds functioneert.

Trauma gaat niet voorbij.
Het nestelt. Het verstopt zich diep in je spieren, DNA, zenuwen en cellen.
Generaties lang.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is…
dat ik niet alleen mijn eigen pijn droeg,
Maar óók die van generaties vóór mij.
Intergenerationeel trauma is als een familie-erfstuk waar niemand trots op is maar iedereen doorgeeft.

Mijn herstel begon op het moment dat ik stopte met vechten tegen mijn lichaam.
Toen ik eindelijk toegaf dat ik bang was.
Niet voor de pijn maar voor dat wat eronder lag.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is…
dat herstel geen eindpunt is.Het is een thuiskomen.En dat het mogelijk is.
Óók als je jarenlang verdwaald bent geweest in pijn, medicatie, diagnoses en patronen die nooit van jou waren.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is…
dat je niet kapot bent. Je bent niet zwak.
Je bent iemand die ongelooflijk lang gedragen heeft wat nooit van jou had hoeven zijn. En dat het tijd wordt om terug te claimen wat wel van jou is:Je lichaam. Je lijf.Jij.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is;
Ben jij klaar om terug te keren naar jezelf?
Niet via omwegen maar via de weg naar binnen. Als je voelt dat het tijd is om te helen op dan loop ik graag een stukje met jou mee.

---