Kracht van Adem: mijn persoonlijke relaas over vergeving, compassie en het herontdekken van levensvreugde

Jaren geleden ontdekte ik de kracht van adem. Destijds was het mijn eigen adem. Het liet mij het onderscheid zien tussen het gekwetste deel in mij en mijn ware zelf. Het was mijn eigen adem die mij letterlijk nieuw leven in blies.

DIEPGEWORTELD PATROON

Het verlangen om mijzelf te bevrijden van een bepaald diepgeworteld patroon was zó nadrukkelijk aanwezig. Ik voelde het branden in mijn lijf. In een intense ademsessie tijdens de opleiding tot Breathwork Practitioner, had ik een ontmoeting met één van mijn Gidsen.

Een ongelooflijke ervaring!

vragen om vergeving

Ik vroeg mijn Gids hoe ik tot vergeving, meer compassie en mededogen kon komen. Mijn roeping had ik gehoord en ik wilde maar één ding; volgen. Maar hoe?

Want hoe kon ik als de Grote Genezer zijn zolang ik nog werd geleid door mijn eigen lijden? Hoe kon ik een ziener zijn wanneer ik het lijden van de ander niet altijd herkende?

Hoe kon ik mijn grootsheid ervaren wanneer ik nog altijd wist te handelen vanuit het kleine kind? Hoe kon ik mijn overvloed delen wanneer ik nog altijd geloofde in tekort?

Ik voel mij vERLICHT

Aan het einde van de sessie voel ik mij letterlijk verlicht.

Buiten word ik volledig omhuld door de warme zonnestralen welke mijn tranen liefdevol droogt. Ik ben welkom. De wind streelt troostend mijn wangen. Een vlinder fladdert voor me uit en nodigt mij uit de tuin te betreden waar het wemelt van het leven. 

Ik ervaar op dat moment een diepe verbinding met al dat bezield is en leeft. Ik wordt overspoeld met een gevoel van gelukzaligheid. De dopamine giert door mijn lijf!

Een nieuwsgierig eekhoorntje huppelt aan mijn neus voorbij. Hij laat me zien hoe eikeltjes moeiteloos van de boom te plukken om ze op verschillende plekken te verstoppen. In de wetenschap dat hij altijd zijn voedsel terug weet te vinden. Hij laat me kennismaken met overvloed.

GROOTS ZIJN

Alles wat ik waarneem in dit aardse paradijs, leert me iets belangrijks. Het leert me om vooral de verwondering toe te laten over de perfectie van álles. Niet enkel het licht willen zijn, het ook daadwerkelijk zijn. Dus handelen naar, gedragen als. Werkelijk dat- en diegene zijn.

Niet langer willen streven naar grootsheid, juist groots zijn. In al mijn doen en laten.

Telkens opnieuw. Dát is overgave aan het Leven. Aan de Bron.
Dat de intelligentie bevat dat het ons áltijd precies geeft wat nodig is.

---